неделя, 1 февруари 2026 г.

Стефан Вълдобрев и Обичайните заподозрени - По-полека

 

Тръгвам натам, където няма път или пътека…

Бяга света, но ние ще я караме полека.

 

Сядаме пред вълните.

И на пясъка – с китара.

Бара е до морето.

И морето е до бара.

 

Времето лети все по-далеко.

Ние го следим, но по-полека.

Чорлави глави – като пирати.

Пеем и чакаме зората.

 

Времето лети все по-далеко.

Ние го следим, но по-полека.

Огъня гори, луната мига.

И засега това ми стига.

 

Утрото без аларма е като небе без облак.

Някой е спрял земята. А бедрата ти са топли.

 

Гледаме към вълните.

И на пясъка – с китара.

Бара е до морето.

И морето е до бара.

………………………….

По-високо. По-нагоре. Повече по много.

По-богато. По-голямо. По-добре по-ново.

 

По-велико. По-красиво. Малко по-такова.

По-дебело. По-широко. Опаковано. Готово.

 

По-любимо. По-активно. По-необходимо.

По-напред. По-набързо. По-веднага. По-живо.

 

По-велико. По-красиво. По-чисто ново.

Непременно квот’-такова. Опаковано. Готово.

 

По-високо. По-нагоре. Повече по много.

По-богато. По-голямо. По-добре по-ново.

 

Поогледай се. Послушай. Поразпитай. Помълчи.

Потанцувай си. Почакай. Наслади се на момента.

 

Забави…. забави…. По-полека. Забави. Забави.

По-полека. Забави. Забави. По-полека. Забави…

 

Забави…